Edutainment a kształtowanie charakteru

Klasyczna pedagogika doceniała znaczenie odpoczynku i zabawy. Co więcej, radość podniesiono do rangi sprawności moralnej, którą określano mianem eutrapelii, czyli mądrej i rozumnej zabawy, zachowującej odpowiednią dla siebie miarę. Dzięki współczesnemu stylowi życia, opartemu na ludzkiej koegzystencji z mediami oraz na nastawieniu ukierunkowanym na poszukiwanie wciąż nowych wrażeń i przyjemności, z natury ludzkiej wychodzi wieszczony przez holenderskiego badacza Johana Huizinga homo ludens (łać. człowiek zabawy). Z tego względu coraz większą popularność zyskuje pomysł łączenia rozrywki z edukacją (z angielska Edutainment). Moralny aspekt tych działań zawsze należy oceniać mając na względzie konkretne treści i zastosowane środki. »

Klasyczna koncepcja wychowania w epoce konsumpcji

Żyjemy w czasach, w których nieustannie rośnie skala konsumpcji różnorodnych dóbr przez człowieka, a wraz z tym rośnie znaczenie konsumpcji dla życia ludzkiego w ogóle. W naszych czasach przestała ona pełnić rolę fundamentu i środka biologicznego trwania człowieka, a stała się jego zasadniczym celem i zasadą formującą relacje międzyludzkie. O ile więc kultura konsumpcjonizmu nie jest w dziejach ludzkości niczym nowym, o tyle niepokój budzi skala tego zjawiska, które pomimo ogromnych obszarów nędzy we współczesnym świecie, jest udziałem znacznej części ludzkości. Nadmierna konsumpcja niesie ze sobą wiele negatywnych skutków dla życia społeczeństw, jakimi są, m.in.: masowe migracje, wojny czy zniszczenie środowiska naturalnego. Jednakże największe wyzwanie niesie ona dla samego człowieka, który wśród różnych towarów oferowanych do konsumpcji coraz częściej umieszcza siebie, gwałcąc tym samym swoją godność osobową. Ten stan jest wyzwaniem dla myśli klasycznej i klasycznej koncepcji wychowania, która podkreśla transcendencję osoby ludzkiej nad światem biologiczno-społecznym i wskazuje mu jako jedyny adekwatny cel istnienia i działania dobro przekraczające to wszystko, co napotyka on w przygodnym świecie. »

Historia w ujęciu Eryka Voegelina

Problem stosunku filozofii do dziejów, w szczególności do przemian życia społecznego, był istotnym wątkiem w historii myśli ludzkiej, a w nowożytności zrobił wręcz zawrotną karierę „zwieńczoną” teorią Hegla i marksistowską praktyką. Współcześnie istotnym motywem podejmowania badań nad tym zagadnieniem jest kryzys poznania humanistycznego, w tym historycznego. Zarówno krytyka modernizmu, jak i brak satysfakcjonującej ludzką racjonalność alternatywy po stronie dominującego postmodernizmu inspiruje do poszukiwań. Historycy i filozofowie wciąż na nowo powracają do pytań: Jak rozumieć dzieje? Czy są one poznawalne, czy też mogą być jedynie kanwą do konstruowania dowolnie rozumianych „narracji”? Czy filozofia może dokonać metafizycznego opisu „dziejowości”? Czym jest historia jako dyscyplina humanistyczna? W szczególności jak należy rozumieć jej przedmiot, cel i metodę? Jednym ze współczesnych myślicieli podejmujących te problemy był Eryk Voegelin (1901-1985) uznawany za jednego z najwybitniejszych i najbardziej oryginalnych dwudziestowiecznych historyków filozofii starożytnej, a także za klasyka konserwatywnej filozofii politycznej. »

Kształcenie charakteru w praktyce szkolnej

W przepisach konstytuujących współczesną polską szkołę, a często także w praktyce nauczycieli trudno dopatrzeć się takiego kierunku działań, który wdrażałby uczniów do pracy nad charakterem, czyli do formowania w sobie stosownych dyspozycji, dzięki którym możliwe jest dokonywanie wyborów moralnych w duchu obiektywnej prawdy. Uczniowie deklaratywnie akceptują wartości, o których słyszą od swoich nauczycieli, które dostrzegają w sylwetkach bohaterów narodowych i postaci literackich i nawet chcieliby je urzeczywistniać w swoim życiu. Nie znajdują jednak siły, by podjąć trud doskonalenia własnej osobowości. Brak tej siły to właśnie brak charakteru. Wydaje się więc, że mówienie w szkole o wychowaniu do wartości tak długo nie będzie przynosiło oczekiwanych rezultatów, jak długo nie znajdzie zrozumienia w środowisku szkolnym idea systematycznej pracy nad charakterem, będąca elementem klasycznej koncepcji wychowania i nauczania. »

Ewolucjonizm czy kreacjonizm –

Uwagi na marginesie pracy „De idee religionis genesi in evolutionismo Darvino-Spenceriano” ks. Idziego Radziszewskiego

Dla środowisk Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego ogromne znaczenie ma postać Idziego Radziszewskiego, założyciela wszechnicy lubelskiej. Niezwykle ważny jest kontekst powołania do życia uczelni, a w szczególności cel, jaki przyświecał założycielowi. Ksiądz Radziszewski w dużym stopniu swoje poglądy ukształtował w czasie pobytu w Lowanium (1898-1900), gdzie napisał pracę doktorską noszącą tytuł „Geneza idei religijnej w ewolucjonizmie darwińsko-spencerowskim”. Rozprawa dotykała kwestii fundamentalnych – pytania o pochodzenie człowieka, wpływając na uznawaną przez twórcę KUL-u koncepcję humanistyki i teologii, a także samego uniwersytetu. »

Suwerenność państwa narodowego w świecie globalnym

Na tle globalizacji jako konsekwencji rewolucji przemysłowo-technologicznej istnieje tendencja do szerzenia ideologii globalizmu, która proces zacieśniania więzi międzynarodowych w określonych sferach życia, podporządkowuje zamysłowi ścisłej integracji w sferach pozostałych w celu zbudowania jednej struktury politycznej z trudnymi do przewidzenia skutkami dla dotychczasowych, państw, kultur i narodów. Wyprowadzenie z integracji rynkowo-ekonomicznej pomysłu powołania struktury o charakterze politycznym, wyposażonej w środki do sprawowania władzy politycznej na całym globie, ale również mającej wpływ na kulturę, moralność czy religię jest bez wątpienia rezultatem ideologii. A znamieniem każdej ideologii jest jej praktyczne ukierunkowanie, a więc nastawienie na ukształtowanie świata stosownie do zawartej w niej doktryny niezależnie od jej zborności z rzeczywistością. Zaczątki działań idących w kierunku powołania władzy o charakterze globalnym możemy zaobserwować już dziś. »