Wakacyjna odsłona politycznego matriksa

Aż dziw bierze, jak mało miejsca w polskich dyskusjach politycznych zajmuje najnowszy projekt ekonomiczny Platformy Obywatelskiej dotyczący podwyższenia podatków. W gruzach legły wszystkie zapewnienia o tanim państwie, o obniżce obciążeń obywateli. Inna porażka spotkała nas przy obsadzaniu stanowisk w dyplomacji unijnej. Wydaje się, że marketingowcy PO bezwzględnie wykorzystują konflikt wokół krzyża i działalność Palikota, by odwrócić uwagę opinii publicznej od swoich klęsk i porażek. »

Platforma Obywatelska – rok monopolu władzy

Objęcie urzędu prezydenta przez Bronisława Komorowskiego łączy się z realnym już przejęciem pełni władzy w państwie polskim przez Platformę Obywatelską. Monopol to olbrzymi zważywszy na fakt, iż PO ma za sobą również przychylne jej media. Nie chodzi tu tylko o przejmowane właśnie media publiczne, ale również o potężne media prywatne, typu TVN czy „Gazeta Wyborcza”. Wszystko to daje władzę olbrzymią. Koalicjant PSL-owski jest po wyborach prezydenckich mocno osłabiony, niezdolny do bardziej agresywnych ruchów. Można sobie postawić pytanie, czy groźny jest taki monopol władzy, czy raczej ułatwia zarządzanie państwem. »

Janusz Palikot Partei?

Janusz Palikot jest politykiem-celebrytą, któremu media poświęcają bodaj najwięcej uwagi. Istnieją całe rzesze dziennikarzy, którzy z lubością każdego ranka zaglądają na jego blog, szukając inspiracji do pisania kolejnych kolumn artykułów o niczym. Palikot zaczynał swoją drogę publiczną od – można by rzec – centroprawicy. Znane jest jego sponsorowanie pisma „Ozon”, zaliczanego w poczet periodyków o zabarwieniu prawicowym. Ów ruch zakończył się jednak fiaskiem. »

System dwupartyjny zbankrutował

Zwycięstwo Bronisława Komorowskiego może doprowadzić do bankructwa kolejnego chwytu PR-owskiego Platformy Obywatelskiej, a mianowicie twierdzenia, że reformy w Polsce się nie udają, bo rządowi przeszkadza prezydent. Prezydent z PO przeszkadzać nie będzie, zatem przez ponad rok Donald Tusk będzie oceniany przez wyborców w sposób niezwykle surowy. Macie pełnię władzy – pokażcie, co potraficie. Można oczekiwać, iż taki scenariusz może wzmocnić zarówno PiS, jak i SLD. »

Demokratyzacja stronnictw politycznych

Stronnictwa polityczne w Polsce są za bardzo scentralizowane. Wąskie ich kierownictwa, koniecznie z silnym i wyrazistym liderem, kierują autorytarnie sprawami partii. W takim systemie jest bardzo mało miejsca na polityczne inicjatywy obywatelskie, a sama możliwość wpływania na władze przez obywateli jest ograniczona. Zmiana ordynacji do Sejmu, wprowadzająca wybieralność połowy posłów w okręgach jednomandatowych, mogłaby bardziej przybliżyć świat polityki do potrzeb obywateli i z pewnością zwiększyłaby zakres demokracji w Polsce. »

Czym Komorowski różni się od Kaczyńskiego?

Dla wyborców o przekonaniach głęboko katolickich bolesnym doświadczeniem była debata prezydencka w TVP przed pierwszą turą wyborów. Sprawa in vitro najbardziej odzwierciedliła brak liczenia się kandydatów z tym elektoratem, gdyż praktycznie nikt nie uzgodnił swojego zdania z oficjalnym nauczaniem Kościoła w tym względzie. Dlaczego tak się stało? Wynikało to z faktu, że nikt o elektorat jednoznacznie katolicki nie zabiega. Brak narodowej, parlamentarnej konkurencji dla PiS i innych partii doprowadził do sytuacji, że uznano, iż ten elektorat z definicji jest już zagospodarowany, gdyż pozbawiony jest politycznej reprezentacji (alternatywy). »

„Patron naszej obecności w Europie”

Niektórzy zastanawiają się nad tym, czy postać księdza Jerzego Popiełuszki może być wzorem dla współczesnego pokolenia Polaków i Europejczyków, w sytuacji gdy komunizm w bloku sowieckim upadł już dwadzieścia lat temu. Wielu mogłoby nawet twierdzić, że mamy tu do czynienia jedynie z postacią historyczną, z sentymentalnym oddaniem sprawiedliwości osobie, która oddała swoje życie w walce z systemem komunistycznym. Zupełnie inaczej określał księdza Jerzego Popiełuszkę papież Jan Paweł II. Nazwał kapelana solidarności „patronem naszej obecności w Europie za cenę ofiary z życia, tak jak Chrystus. Tak jak Chrystus ma prawo obywatelstwa w świecie, ma prawo obywatelstwa w Europie dlatego, że dał swoje życie za nas wszystkich”. »

Czy polszczyzna ocaleje?

Odpowiedź na pytanie postawione w tytule wydaje się bardzo prosta. Udzielił jej ponad sto lat temu Cyprian Kamil Norwid. Całkiem niedawno zaś jego słowa przypomnieli Polakom księża biskupi. Pięknie wybrzmiały one w liście pasterskim, w którym mowę ojczystą uznano za: „bezcenne dobro każdego narodu”. „Nie tarcza – mówi poeta – nie miecz bronią języka lecz arcydzieła”. Wystarczy więc, by powstawały w Polsce wybitne dzieła literatury i sztuki, a obronimy jako naród własną tożsamość i własny język. „Wystarczy”?! – od razu widać, że to łatwiej powiedzieć niż wykonać! Przecież degradacja polskich obyczajów, zachowań, całej sfery publicznej, polityki, edukacji i właśnie języka postępuje w tempie zastraszającym! Warto więc może się zastanowić czy mamy jeszcze szansę odbić się od dna. Trzeba też pomyśleć o możliwościach odbudowania polskiej kultury literackiej – chodzi wszak, jeśli wierzyć Norwidowi, o obronę i ratunek dla polskiego języka. »

Pawka Morozow w erze Internetu

Ustawa o penalizacji klapsa została uchwalona. Wpisuje się ona w program budowy nowego społeczeństwa, który nie jest jednolity i różnie bywa nazywany: społeczeństwem wielokulturowym, otwartym, zmodernizowanym, postmodernistycznym, czasem także informacyjnym. To ostatnie określenie najczęściej traktujemy jako ideowo neutralne, odnoszące się do zmian technologicznych, z których wszyscy korzystamy. »

De-IPN-izacja kraju i walka o prezydenturę w Polsce

W wyniku podpisania nowelizacji ustawy IPN-owskiej przez Bronisława Komorowskiego następuje upartyjnienie Instytutu, a także badań naukowych w Polsce. Poprzez takie działanie nadzieje na moralną odnowę polskiego życia politycznego po smoleńskiej katastrofie zostały radykalnie zawiedzione. Deipeenizacja, a także wspólna podróż Komorowskiego i Jaruzelskiego do Moskwy są ukłonem w stronę elektoratu lewicy, ale mogą zniechęcić centrowych zwolenników Platformy. Uprawnione są przypuszczenia, że z pozoru nierozsądne działania Platformy przed wyborami prezydenckimi są logiczne, jeśli przyjmiemy jako założenie rozbieżność interesów Komorowskiego i Tuska. Dodać należy, że tak prowadzona gra przynosi państwu polskiemu duże szkody. »

Czy bać się straty głosu?

Jeśli badania opinii społecznej okażą się trafne, to w II turze wyborów prezydenckich znajdą się Bronisław Komorowski (PO) oraz Jarosław Kaczyński (PiS) i dopiero wtedy będziemy dokonywać ostatecznego wyboru. W I turze warto zatem oddać głos na tego z kandydatów, który najlepiej reprezentuje nasze poglądy, wyraża nasze postawy, prezentuje model prezydentury najbliższy naszemu sercu i rozumowi. »

Przebudzeni z matrixa

Kilka uwag w kontekście polskiej żałoby narodowej

Doświadczenie społeczne ostatnich dni w Polsce jest wielkim przebudzeniem z matrixa. Współczesny medialny i polityczny totalizm doprowadził naród do atomizacji i bezradności. Ludzie podłączeni do telewizora czuli się osaczeni, zmanipulowani. Wielu myślało, że patriotyzm jest niemodny, że jesteśmy sami. Tymczasem w jednej chwili okazało się, że to oni są w mniejszości, że media kłamią, manipulują opinią publiczną, że prawdziwy obraz polskiej polityki jest zupełnie inny niż pokazują gazety. Ludzie zauważyli, że połączenie tragedii smoleńskiej z obchodami katyńskimi nie mogło być zwykłym zbiegiem okoliczności – że Opatrzność chce nam coś tutaj pokazać. Potęga drugowojennej tragedii Polski w połączeniu z tragedią współczesnych uczestników lotu prezydenckiego samolotu obudziła w narodzie najgłębsze pokłady uczuć patriotycznych. Jakby we współczesnych Polakach nagle chcieli wykrzyczeć swoją krzywdę wszyscy pomordowani w Katyniu i w innych miejscach kaźni polscy oficerowie. »

Polityczny marketing czy moralne zobowiązanie

Mowy żałobne polityków, które usłyszeliśmy w sobotę, podczas uroczystości na placu Piłsudskiego w Warszawie, wbrew pozorom mają duże znaczenie, gdyż wygłoszone zostały w bardzo poważnym momencie najnowszej historii Polski – momencie potężnej narodowej tragedii. Wypowiedzi Bronisława Komorowskiego i Donalda Tuska można potraktować jako moralne zobowiązanie najwyższych władz państwowych w stosunku do dziedzictwa, które pozostawili po sobie zmarli w smoleńskiej katastrofie. »